Πάλι στον πάγκο; Αυτή η απογοήτευση…

    Για πολλούς αθλητές το να μένουν εκτός των πλάνων του προπονητή τους μπορεί να τους κάνει να αισθανθούν απογοήτευση, θυμό, να κατηγορήσουν τον εαυτό τους, να ψάχνουν τις αιτίες, και ας μιλήσουμε ανοιχτά… να πληγωθούν.

    Χρειάζεται πολύ περισσότερη πειθαρχία και γερά νεύρα από έναν παίκτη που μένει στον πάγκο σε σχέση με κάποιον που βρίσκεται στις αρχικές επιλογές του προπονητή. Μπορεί να ψάχνει τι έχει πάει στραβά, να σκέφτεται πως δεν έχει όλα όσα χρειάζονται, να νιώθει ότι βρίσκεται στο περιθώριο, ακόμη και ότι έχει απογοητεύσει εκτός από τον εαυτό του και τους άλλους γύρω του. Και όλα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά. Είναι πιο εύκολο να δείχνεις αποφασιστικότητα, δύναμη, να έχεις αντοχές και να είσαι ψυχολογικά καλά όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε αυτούς που αγωνίζονται. Το πρόβλημα είναι όταν είσαι εκτός παιχνιδιού…

    Ίσως ένα από τα βασικά ζήτηματα που προκύπτουν σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αυτό των δυσαρεστημένων γονέων. Είναι αναμενόμενο, καθώς πρόκειται για ανθρώπους που επένδυσαν κόπο, χρόνο και χρήματα για να δουν το παιδί τους να προοδεύει στο πλαίσιο του αθλητισμού. Πολλοί από αυτούς έχουν όνειρα για το παιδί τους σχετικά με την αθλητική εξέλιξή του. Ενθουσιάζονται με τα καλά λόγια του προπονητή, με μία καλή εμφάνιση του παιδιού τους, απογοητεύονται πολύ βλέποντάς το στον πάγκο. Συνήθως σε αυτή την περίπτωση οι γονείς δεν έχουν την πλήρη εικόνα για το τι συμβαίνει στο μυαλό και στη ψυχολογία του παιδιού τους, τι συμβαίνει στις σχέσεις του με τους συμπαίκτες και με τον προπονητή του, γενικά το πώς χειρίζεται από μόνο του την συγκεκριμένη κατάσταση. Συχνά μιλούν με τον προπονητή, κάνοντας παράπονα και θεωρώντας πως πρέπει να αλλάξει την άδικη στάση του. Κάποιες φορές έχουμε δει γονείς να αλλάζουν ομάδα στα παιδιά τους σε μια προσπάθεια να βρουν περισσότερο χρόνο συμμετοχής. Προσωπικά θεωρώ πως πρέπει να κάνετε ό,τι καλύτερο περνάει από τα χέρια σας για να διασφαλίσετε πως το παιδί σας αποκομίζει από τη συμμέτοχή του στον αθλητισμό τα μέγιστα οφέλη, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Μα πριν προβείτε σε οποιαδήποτε ενέργεια, αφήστε το ίδιο να εκφραστεί και να σας μιλήσει ειλικρινά για το πώς νιώθει, χωρίς να το προκαταβάλλετε με διαπιστώσεις για το λιγοστό χρόνο που παίζει. Μόνο εφόσον το ίδιο το παιδί ζητάει να αλλάξουν τα δεδομένα θα πρέπει να σκεφτείτε το επόμενο βήμα, την επόμενη κίνηση.

    Μη ξεχνάτε πως ως γονείς πρέπει να στηρίζετε τα παιδιά σας, να πιστεύετε στις δυνατότητες και στο ταλέντο τους και να τα βοηθάτε να εξελίσσονται. Πρέπει παράλληλα όμως να τα βοηθάτε να δημιουργούν υγιείς βάσεις πάνω στις οποίες θα χτίσουν την αυτοεκτίμηση και τον αυτοσεβασμό, την αυτοπεποίθηση αλλά και την αναγνώριση των δικών τους δυνατοτήτων τους και των άλλων γύρω τους. Κλείνω το άρθρο με τρία βασικά σημεία που πρέπει να αποφεύγετε να κάνετε.

  • Προσπαθήστε να ΜΗΝ εκφράζετε στο παιδί σας αρνητική κριτική για τις δυνατότητες των συμπαικτών του
  • Προσπαθήστε να ΜΗΝ μιλάτε παρουσία του παιδιού σας αρνητικά για τον προπονητή του
  • Προσπαθήστε να ΜΗΝ υπερτονίζετε την “άχαρη” θέση του παίκτη που μένει στον πάγκο
Επιστροφη